FLUFLU to the max: de verborgen baan naast het ondernemerschap!

Vind jij het nou ook zo lastig om te pinpointen waarom de ene Reel wel werkt en de andere niet?

Je bedenkt een onderwerp waarvan je oprecht denkt: dit is herkenbaar. Hier gaat iemand iets aan hebben.

Vervolgens ga je filmen.

En nog een keer filmen.

Je trekt iets anders aan, want anders lijkt het straks alsof je alle filmpjes van de komende maand op één middag hebt opgenomen.

Je spreekt dezelfde zin 27 keer uit, omdat je halverwege struikelt over een woord dat je in het dagelijks leven zonder problemen gebruikt.

Daarna mag je editen, ondertitelen, muziek uitzoeken, een caption schrijven en bedenken wanneer je het geheel het beste kunt plaatsen.

En dan kijk je naar de statistieken.

De helft was binnen twee seconden alweer vertrokken.

Wie had ooit bedacht dat coach zijn ook zou betekenen dat je een of andere fluflu moest worden?

Waar is het briefje bij de supermarkt gebleven?

Vroeger maakte je reclame.

Je hing ergens een briefje op met je telefoonnummer. Mensen schreven dat nummer over en belden je wanneer ze geïnteresseerd waren.

Of je plaatste een advertentie in een lokaal krantje. Misschien vertelde iemand op een verjaardag dat jij ergens goed in was en kreeg je een week later ineens een telefoontje.

Overzichtelijk.

Tegenwoordig voelt het soms alsof je iedere dag viral moet gaan om überhaupt een beetje tractie te krijgen.

Je moet zichtbaar zijn. Een persoonlijk merk opbouwen. Regelmatig iets plaatsen. Waarde geven. Herkenbaar zijn, maar niet voorspelbaar. Persoonlijk zijn, maar wel professioneel. Niet te veel verkopen, maar ook niet vergeten te vertellen wat je doet.

En natuurlijk moet je binnen één seconde de aandacht grijpen van iemand die ondertussen met één oog naar jouw Reel kijkt en met het andere oog controleert of de aardappelen niet overkoken.

Coach, editor en data-analist

Here we are.

Fluflu to the max.

Inclusief het bijhouden van statistieken waarvan ik vroeger op de middelbare school al hoofdpijn kreeg.

Gemiddelde kijktijd. Wegscrollpercentage. Likes. Shares. Saves. Bereik onder volgers. Bereik onder niet-volgers.

De ene keer krijg je iets meer views. De andere keer iets meer herkenning. Een paar likes erbij.

En soms maak je iets waarvan je zelf echt denkt: deze is goed.

Dit onderwerp klopt. De boodschap klopt. Ik heb het op een mooie manier gezegd.

En vervolgens scrolt iedereen er vrolijk aan voorbij.

All for the Gram!

Het irritante gedeelte

Het frustrerende is dat goede inhoud niet automatisch content is waar mensen naar blijven kijken.

Je kunt iets waardevols te zeggen hebben en toch de aandacht niet snel genoeg grijpen. Je kunt een rake boodschap opnemen die bijna niemand bereikt. Niet omdat de boodschap slecht is, maar omdat mensen niet lang genoeg blijven om hem te horen.

Dat is soms behoorlijk irritant.

Want ik ben coach geworden omdat ik het interessant vind wat mensen beweegt.

Omdat ik graag luister naar wat iemand zegt en ook naar wat er niet wordt gezegd. Omdat ik samen wil onderzoeken waarom iemand steeds op hetzelfde punt vastloopt.

Niet omdat ik een diep verlangen voelde om mijn dagen te vullen met openingszinnen, ondertiteling en retentiegrafieken.

Het stiekem leuke gedeelte

En toch moet ik iets bekennen.

Ik vind het óók ontzettend leuk.

Ik vind het leuk om onderwerpen te bedenken. Om te spelen met taal. Om iets wat ingewikkeld voelt terug te brengen tot een paar zinnen waarin iemand zichzelf ineens herkent.

Ik vind het zelfs leuk om te experimenteren met wat wel en niet werkt.

Niet altijd. Soms wil ik dat briefje bij de supermarkt gewoon terug.

Maar ik blijf filmen, schrijven, aanpassen en opnieuw proberen. De ene keer met iets meer views dan de andere. Soms met een reactie waardoor ik weet: iemand heeft zichzelf hierin herkend.

Misschien hoort deze verborgen baan inmiddels gewoon bij het ondernemerschap.

Dus blijf ik voorlopig ook fluflu.

Coach. Schrijver. Cameraman. Editor. Statisticus.

En af en toe gewoon iemand die met zijn volledige linker- én rechterhersenhelft tegenover een ander zit en doet waar het uiteindelijk allemaal om begonnen is:

een goed gesprek voeren.