Kun jij gedachten lezen?

Heeft iemand je die vraag wel eens gesteld?

Kun jij gedachten lezen?

Misschien heb je er zelf wel eens over nagedacht.

Of misschien ging het meer zo:

"Verdomme. Waarom doet mijn man nou zo?

Hij zou toch moeten weten dat ik dit graag wil."

Zie je wat er gebeurt?

Je denkt dit.

Maar heb je het ooit daadwerkelijk uitgesproken?

Want zolang jij niet zegt wat er echt in jou omgaat,

hoe kun je dan verwachten dat iemand weet wat jij bedoelt?

Gedachten lezen is niet aan ons toebedeeld.

Gelukkig maar.

Want stel je eens voor dat iedereen altijd wist wat jij dacht.

Toch verwachten we het vaak van elkaar.

We verwachten dat iemand begrijpt wat we voelen.

Wat we nodig hebben.

Waar we naar verlangen.

Zonder dat we het ooit echt uitspreken.

En precies daar ontstaan vaak de grootste misverstanden.

Sterker nog.

Wanneer jij denkt te weten wat een ander denkt,

voelt of nodig heeft, ben je vaak niet bezig met die ander.

Dan ben je bezig met jouw eigen ideeën over die ander.

Met wat jij denkt.

Met wat jij voelt.

Met wat jij zou willen.

Dat noemen we ook wel projecteren.

Het is misschien niet leuk om te horen,

maar het gaat niet om wat jij denkt dat de ander denkt.

En andersom werkt dat precies hetzelfde.

Zolang jij niet uitspreekt wat er in jou omgaat,

kun je niet verwachten dat iemand automatisch begrijpt wat jij bedoelt.

Ik weet hoe lastig dat kan zijn.

Er zijn momenten geweest waarop ik mezelf niet uitsprak.

Niet omdat ik niets te zeggen had.

Maar omdat ik bang was voor de reactie.

Omdat ik de lieve vrede wilde bewaren.

Omdat ik niet zeker genoeg was van mezelf.

Dus hield ik mijn mond.

En dat doet pijn.

Want daarmee verloochende ik een stukje van mezelf dat juist heel graag gehoord wilde worden.

Juist daarom is het zo belangrijk om jezelf te leren uitspreken.

Niet omdat je altijd gelijk hebt.

Niet omdat jouw mening belangrijker is dan die van een ander.

Maar omdat jouw stem ertoe doet.

Want die ander mag boos zijn.

Die ander mag teleurgesteld zijn.

Die ander mag gefrustreerd zijn.

Dat betekent niet automatisch dat jij iets verkeerd hebt gedaan.

Sterker nog, in een gezonde relatie kun je daar samen doorheen bewegen.

Je bent het aan jezelf verplicht om uit te spreken wat je denkt, voelt en nodig hebt.

Want als je dat niet doet, blijf je rondlopen in hetzelfde cirkeltje.

Jezelf aanpassen.

Jezelf wegcijferen.

Jezelf pijn doen.

En dat ben je niet waard.

Dus zeg wat je denkt.

Zeg wat je voelt.

Zeg wat je nodig hebt.

En blijf vervolgens in gesprek.

Want het mooie is: wat je vandaag denkt, hoeft niet voor altijd waar te zijn.

Door te luisteren.

Door vragen te stellen.

Door open te blijven staan voor elkaar.

Kun je groeien.

Kun je leren.

En kun je elkaar uiteindelijk veel beter begrijpen

dan wanneer je van elkaar verwacht dat je gedachten kunt lezen.